Nadaleko poznat u Srbiji i na Balkanu, Dorćol je gradsko jezgro prestonice još od vremena antičkog Singidunuma.
Malo je verovatno da će se starosedeoci usaglasiti o granicama ove urbane četvrti, ali se može reći da se današnje granice Dorćola nalaze između kalemegdanskog parka, Vasine i Uzun-Mirkove ulice, okoline Bulevara despota Stefana i Dunava. Od starijih meštana Beograda i danas se može čuti da se pravim Dorćolom smatra samo donji deo, između ulice Cara Dušana i reke.
Samo ime Dorćol potiče iz turskog jezika i predstavlja raskrsnicu četiri ulice. Tokom vremena turske vlasti, današnja ulica Cara Dušana bila je centar Beograda, takozvane baš-čaršije, što je trajalo do druge polovine 19. veka, a sve najvažnije kuće u Beogradu bile su upravo na Dorćolu. Na mestima gde su nekada bile stare kuće i uske ulice danas se nalaze moderne stambene zgrade.
Na samo nekoliko minuta hoda nalaze se Terazije, Knez Mihailova ulica i tvrđava Kalemegdan, a šetalište duž reke predstavlja posebno utočište od gradske vreve. Studentski trg, zapadna granica Dorćola, naročito je bogat kulturnim sadržajem: tu se nalaze sala i galerija Kolarčeve zadužbine i sedište Beogradske filharmonije, a u neposrednoj blizini Narodno pozorište i Narodni muzej.
Kada se noć spusti na grad, Dorćol i dalje ostaje među najposećenijim lokacijama: boemska Skadarlija ili mesta za slušanje džeza, roka i starogradske muzike. To je kraj Meše Selimovića, Nikole Pašića i Stevana Mokranjca. Rečima urednika programa u beogradskom Domu omladine Dragana Ambrozića: „Bez pravog Dorćola bi bilo dosta glupo živeti u Beogradu“.
